Prak

Geplaatst op door conniedepan

Winter! Het is weer zover.. we zijn nooit goede vrienden geweest, maar zo’n slechte start als dit jaar nog niet gehad! Begin van de week begon het al met een grieperig gevoel, hoofd vol snot, zweten en niks kunnen hebben, gelukkig niet erger geworden, alleen wat hoesten aan over gehouden. En toen ging het sneeuwen… Net als heel Nederland goed in de ochtendspits file gestaan, totdat mijn auto opeens in een slip raakte op de A16, ik weet niet wat er gebeurde, maar opeens was mijn auto aan het zwieren alsof hij meedeed met “So You Think You Can Dance”. 4 keer 2 banen overgestoken, rondjes gedraaid, linker en rechter vangrail geraakt en een busje, totdat hij 90 graden gedraaid op de linker baan tegen de vangrails tot stilstand kwam. Ik had het niet breed, was doodsbang voor mijn nek, dus tegen mezelf gezegd goed te ontspannen zodat ik geen gekke klappen op zou vangen. De auto maar laten gaan, had er totaal geen controle meer op. Als een wonder verder niets geraakt en ook geen andere auto tegen mij opgereden. Ik reed niet hard, hoogstens 30km/uur. En nog een wonder, ben er zonder kleerscheuren vanaf gekomen, engeltje op mijn schouder heeft wederom goed zijn best gedaan, mijn tijd is nog niet gekomen… Heel toevallig reed een paar auto’s achter mij een politie auto incognito, dus gelijk had ik 2 super aardige agenten klaar staan om me te helpen. Ze hebben me naar de vluchtstrook geleid aan de rechterkant van de weg en daarna me begeleidt naar een carpool plaats in Barendrecht, niet ver van de snelweg. Mijn auto deed het nog, wel behoorlijk in de prak aan de voor en achterkant en ikzelf alleen wat aan het shaken. Dus geconcludeerd dat ik gewoon verder kon rijden en dat het nu alleen nog maar een verzekeringswerk is. Het is wel balen van mijn auto, weet nog niet hoeveel de schade is en of hij totalloss wordt verklaard of niet. Ben in ieder geval goed verzekerd, maar ik maak me niet echt druk om mijn auto, is te vervangen, alleen maar een geldkwestie. Ben veel te blij dat ik er niet meer dan wat spierpijn aan overgehouden heb!

Auto in de prak....
Auto in de prak….

Ondertussen zijn we thuis druk met de keuken bezig, gisteren is hij er helemaal uitgesloopt, was al met al toch nog een hele klus.Na werk van de aannemer, stukadoor, kozijnenman en keukenboer moet er eind december een nieuwe keuken staan met nieuwe kozijnen in de hele voorpui. Nu even een puinhoop, maar gaat er vast mooi uitzien!

.... keuken in de vuilnisbak...
…. keuken in de vuilnisbak…

Moet zeggen dat, behalve mijn auto en de keuken, ikzelf ook een beetje kapot ben… Gelukkig nu zondag, helemaal niks doen, letterlijk een rustdag. Volgende week weer verder. Bah, wat een rot week was het eigenlijk….

Jubileum

Geplaatst op door conniedepan

25 jaar in dienst! Wat klinkt dat lang en eindeloos, maar voel me nog lang niet vastgeroest en heb het nog steeds prima naar mijn zin. En ben niet de enige, want 6 andere collega’s hebben hetzelfde jubileum, 25 jaar in dienst bij het Erasmus MC. Daarom gisteren een feestje. Het was echt super gezellig en ontzettend druk. Ik had niet verwacht dat zoveel (ex)collega’s zouden langskomen, een rij van anderhalf uur met felicitaties. Dit klinkt vreselijk, maar van elke seconde genoten, was geweldig om iedereen te zien en te spreken en de sfeer was fantastisch. En wat ben ik verwend: bloemen, chocola, wijn, cadeaubonnen, portemonnee, beautyarrangement, boek, boekenbon, uitnodiging voor etentjes, douchegelletjes, kaarten en wat ik allemaal even vergeten ben. Hoogtepunt van de avond was zeker het lied dat gezongen werd, alhoewel de zangers zeker niet door zullen gaan in de volgende ronde van de Voice of Holland en ook het rijmen helemaal in de soep liep, was het een optreden met veel enthousiasme en lef en een lied met een pakkende tekst. Zeker beter dan een speech en ze kregen heel de zaal mee! Ook geweldig om alle oude foto’s langs te zien komen, een leuke aanleiding om oude herinneringen op te halen en te zien hoe de tijd en iedereen veranderd is. Lieve (ex)collega’s, dank voor de afgelopen 25 jaar en voor de geweldige avond gisteren, ik koester jullie weer een beetje meer dan dat ik al deed!

Foto’s uit de oude doos – 25 jarig jubileum 2012

Het was ook een emotionele avond voor me, verdorrie, had ik toch niet gedacht om weer 100% aanwezig te zijn en feest te vieren! Ik weet het, dit soort zinnen komen vaak terug in wat is schrijf en doe. Maar vind het nog steeds niet de normaalste zaak op aard dat het nu zo goed gaat. Ik denk eigenlijk heel weinig aan het chordoom en de situatie waar ik in zit, hoort gewoon nu eenmaal bij me, “niks bijzonders” meer. Maar bij dit soort gelegenheden is het net iets anders…

Guy Oliver - Het Eetcafe
Mooi ingelijste zeefdruk, Het Eetcafe van Guy Olivier gekregen als jubileum cadeau.

Veel mensen vragen aan me hoe het gaat, nu ik weer 100% aan het werk ben. En ik kan daar alleen maar op antwoorden: goed! Het is heerlijk om er weer te zijn en ik kan naast het werk gerust ’s avonds ook nog dingen afspreken of doen. Natuurlijk, de maandagochtend is niet mijn favoriete ochtend en de wekker die gaat om 6 uur vreselijk en ook ’s avonds wel eens moe of te veel gedaan op een dag. Maar dat zijn dingen die ik vroeger ook had! Enige verschil is, dat ik hiervoor 10 dingen tegelijk kon doen en er ook nog wel een 11de bij kon. Dat is nu (nog) anders. Ik moet beter plannen en beter prioriteiten stellen. Maar tot nu toe is dit nog niet echt een nadeel, had ik misschien wel veel eerder moeten doen. En ja, ik ga zeker met plezier naar mijn werk.

Maar nu eerst weekend!

100%

Geplaatst op door conniedepan

1 oktober 2012 en ik heb me voor 100% beter gemeld op mijn werk! Van de ziekenlijst af, weer fulltime aanwezig. Een nieuwe mijlpaal. Moet wel bekennen dat ik wel aan mijn maximale capaciteit zit en niet veel over hou, maar deze stap voelt goed. Ik kan wel wat speling inbouwen met de vrije uren die ik afgelopen anderhalf jaar heb opgebouwd en met een wijze planning van het werk en hopelijk nog wat meer energie moet ik het kunnen. Zo niet, ook geen man overboord natuurlijk, ik kan me altijd weer voor een aantal % ziekmelden en het later nog eens proberen. Toevallig kreeg ik ook vandaag bericht van het UWV en de aanvraag voor een WIA uitkering, blij dat ik deze mallemolen nu niet in moet. En een dokter van de lijst af… de bedrijfsarts.

Een andere dokter die ook van de lijst af is, is mijn radiotherapeut, Peter Levendag. Dit vind ik wel heel erg jammer, hij was zoveel meer dan alleen een behandelend radiotherapeut voor mij. Hij gaf me een figuurlijke schop onder mijn kont of duwtje in de rug als dat nodig was, tijdens het ziek zijn en tijdens het revalideren en gaf me het vertrouwen dat ik dit allemaal wel aankon, zonder daarbij vals optimistisch te zijn of het mooier voor te spiegelen dan het is. Ik kan hem dag en nacht bellen als dat nodig is en hij heeft echt al het regelwerk van de behandelingen uit handen genomen, niks was hem te veel, ik kon gewoon patient zijn en het over me heen laten komen. Tel daarbij de goed gemeende zorgen en medeleven bij op en je hebt iemand die je eigenlijk niet kan missen! Maar goed, hij gaat met pensioen. Uiteraard wens ik hem het allerbeste en dat hij al het goeds wat hij heeft gegeven zelf dubbel en dwars terug krijgt.

Peter, bedankt voor wat je allemaal voor me hebt gedaan. Ik weet niet of ik zonder jouw goede zorgen en medeleven dit allemaal zo zou hebben kunnen doen. Ik wens je het allerbeste en geniet van je pensioen.

Dit allemaal gezegd hebbende, is het denk ik duidelijk dat de volgende radiotherapeut nooit de zelfde rol kan hebben als Levendag, dit zou ik ook aan niemand willen vragen of verwachten. Daarom ook besloten om de controle’s bij de radiotherapie te stoppen. Deze zullen overgenomen worden door de KNO arts. Klinisch is het belangrijk dat er regelmatig met een scoop gekeken wordt hoe het er van binnen uitziet en hoe het verder gaat en wat mijn eventuele klachten zijn. Ik heb 2 super KNO artsen, waarbij ik me ook goed op mijn gemak voel, dus een prima alternatief lijkt mij. Een bijkomend voordeel is, dat ik weer wat anoniemer in mijn ziekzijn op de afdeling ben. Ik ga wel in december voor een controle en “kennismakingsafspraak” naar de radiotherapeut, zodat die in ieder geval weet hoe een en ander eruit ziet en hoe het met me gaat. Maar that’s it!

Verder niet veel gebeurd op medisch gebied, afgezien van een gebroken tand met tandartsbezoek en de mondhygieniste om mijn gebit in topconditie te houden.

Thuis wel druk met van alles, nieuwe keuken in de bestelling en nieuwe kozijnen. Wordt nog aardig klussen in november! Ik hou jullie op de hoogte!

Paramaribo – week 4

Geplaatst op door conniedepan

Alweer mijn laatste weekend hier in Suriname, nog zo veel te zien! Maar besloten om de vrijdag weer vrij te nemen en een trip te maken naar Matapica. Natuurlijk ook dit keer weer veel over water. Het begon met een boottocht van Leonsberg naar Braamspunt. Onderweg heel veel dolfijnen gezien, helaas niet kunnen vastleggen op de foto. Braamspunt ligt op de overgang van de Suriname Rivier naar de Atlantische Oceaan, dit gebied wordt gebruikt door garnalenvissers om hun netten uit te zetten. Braamspunt zelf is een beetje desolaat gebied met zand en wat huisjes voor de vissers. De gids zat mopperend te vertellen dat ze hier toiletten willen zetten en een brug willen bouwen voor toeristen. Hij zag hier duidelijk geen heil in en zijn conclusie was dan ook, dat je in Suriname geen kennis nodig hebt, maar kennissen. Daar kan de beste man best eens gelijk in hebben! Vanuit Braamspunt vaarden we verder naar de plantage Rust en Werk en vervolgens naar Johan en Margeretha voor de lunch en vanaf hieruit verder met een kleiner bootje, het moeras in. Echter, er moest nog wel een kleine hindernis genomen worden voordat we het moeras op konden.. een soort schans. Voor de schans werd flink gas gegeven met het bootje, zodat we halverwege de helling op kwamen, bootje verder slepen over de met modder ingesmeerde schans, vlak voor het eind weer het bootje inspringen en voila, de overkant en het moeras bereikt! Het moeras gebied zelf is schitterend. Je vaart door gigantische plassen met waterlelies, stukje mangrove gebied en veel vogels. Het moerasgebied loopt tot aan de kust, waar een zandvlakte is: Matapica. Hier zal ik de nacht doorbrengen. Verwacht hier geen luxe, geen douche, geen warm water en slapen in een tentje. Er was wel gewoon toilet en voor eten en drinken werd gezorgd. Een strand in Suriname, maar totaal niet ingericht voor de zonnebadende toerist, maar een natuurgebied waar schildpadden hun eieren leggen. Het is al het einde van het legseizoen van de schildpadden, maar met wat geluk moet het mogelijk zijn om s nachts een schildpad te zien leggen. Na het avondeten, bij zonsondergang weer in het bootje het moeras op, richting een verder gelegen stuk strand, hier zou de kans groter zijn om een schildpad te zien. En ik had geluk! Een leatherback van 1,5 meter was het strand opgegaan om te leggen. Op ongeveer 30 cm afstand heb ik kunnen zien hoe de schildpad het gat graafde voor de eieren, de eieren legde en het gat weer dichtmaakte. Wat bijzonder! De Leatherback is de grootste schildpad die bestaat en wordt met uitsterven bedreigd en juist daarvan zie je voor je neus het eierleg ritueel uitvoeren. Nog helemaal onder de indruk weer terug gelopen naar de boot om het moeras weer op te gaan terug naar het kamp. Het was ondertussen pikdonker geworden, maar de gids en de stuurman kennen het moeras op hun duimpje zeiden ze, dus alleen met af en toe bijschijnen met een zaklantaarn terug gevaren. Onderweg nog wat in petto, er zou een kaaiman gevangen worden om mee terug te nemen naar het kamp om fotos te maken… Nu vind ik dolfijnen en schildpadden beesten    die wel iets liefs of aardigs hebben, maar kaaimannen…. mooi op een plaatje, bijzondere beesten in het water, aardig als handtasje, maar niks om levend vast te houden! Maar goed, uiteindelijk dus een kaaiman gevangen, meegenomen naar het kamp en zowaar, nog redelijk ontspannen mee op de foto gegaan! Volgens de gids was het maar een kleine kaaiman, jaja, nadien is het beest weer terug gezet in het water. Nog even wat drinken met z’n allen en daarna de tent in om te slapen. s Ochtends al vroeg wakker voor de zonsopkomst, een schitterend licht op het strand, nog even relaxen tot een uur of 10 en toen weer terug de boot in, naar de plantage Johan en Margeritha, hier gelunched en nog een kort bezoek gebracht aan Frederiksdorp. Dit is een geheel gerenoveerde plantage, erg mooi en vast zoals het vroeger moet zijn geweest, alleen mij een beetje te netjes voor het Suriname wat ik tot nu toe heb gezien. Nu alleen nog de rivier overvaren om weer terug te komen in Paramaribo. Het was weer een heel bijzondere tocht, weer een heel ander Suriname gezien in vergelijking met de vorige trips.

Zondag was Angelique jarig en hadden we een barbeque met de collega’s georganiseerd in Vierkinderen. Hier heeft het AZP een huis staan aan een kreek dat gebruikt mag worden door de personeelsleden. Het was een gezellige dag, heerlijk geBBQed, gezwommen, Parbo bier gedronken, de Surinaamse bubbels, en gerelaxed.

Nog  twee dagen werken en dan is het weer al tijd om terug te gaan. Wat is het snel gegaan! Nog wel even gestunt vandaag, maandag en het Surinaamse verkeer gaan niet samen voor mij.. Dit keer met de fiets gevallen. Ik ging even snel wat boodschappen en eten halen. Zoals zo vaak luid getoeter door auto’s als je aan het fietsen bent, echter dit keer kwamen ze vlak langs me, nog wat roepen en een beetje afsnijden. Ik zat lang te twijfelen, zal ik vallen of niet.. maar de weg is hier niet zo egaal, en mijn balans en diepte zien is niet zo optimaal, dus uiteindelijk gevallen. Wat schaafwonden en blauwe plekken, gelukkig niks gebroken ofzo. Zal morgen wel stijf zijn! Gauw schoongemaakt in het hotel en er ijs op gelegd en Arent gebeld, want voelde me wel een beetje zielig. Ik kom in ieder geval met een kleurtje, blauw, terug uit Suriname!

Paramaribo – week 3

Geplaatst op door conniedepan

Sinds vorige week gezelschap gekregen in het hotel van Scharrie, afkorting van scharminkel, een broodmager jong katje. Ze krijgt elke dag brokjes van me, dus erg blij om me te zien en gelukkig het magere er al een heel klein beetje er van af. Ze zijn niet echt huisdier liefhebbers in Suriname. Honden gaat nog wel, want die kan je gebruiken als waakhond, maar katten nutteloos. Er lopen hier heel veel zwerfhonden op straat. Vogeltjes zijn ze wel gek op. Ze laten zelfs hun vogel uit in een kooitje! En er zijn op zondagochtend zang wedstrijden. Overal waar je komt zie je wel vogelkooitjes hangen. Rond het hotel zitten ook veel, wilde, volgels. s Ochtends word ik echt wakker gekwetterd, ik vind het wel een prettig geluid!

Van het weekend weer op pad geweest. Zaterdag ben ik naar Domburg gegaan. Grappig al die Nederlandse plaatsnamen hier. Ik ben meegegaan met een Surinaamse familie die gebruik konden maken van een huis in Domburg om de zaterdag door te brengen. Was een mooi groot huis met zwembad aan de Suriname rivier. En de bedoeling is dat je gewoon lekker relaxed en eet. Maar ook nog wat van de omgeving gezien. Domburg is een klein plaatsje aan de rivier waarvandaan je over de rivier helemaal naar Paramaribo kan kijken. Het heeft een klein dorpspleintje met eettentjes waar vandaan je met een bootje naar de plantage aan de overkant kan varen, Laarwijk. Dit gedaan. Laarwijk staat bekend om zijn sinaasappels en is een beetje een verwilderde plantage om te zien. Er rijden er geen autos en ze hebben pas sinds vorig jaar stroom. De middag afgesloten met jawel… bingo! Hahaha, was wel gezellig.

Zondag weer meegegaan met een georganiseerde trip, een bezoek aan de Warappakreek. Vanuit Paramaribo reden we eerst met de bus naar Alkmaar, waar we op een boot konden stappen om de Commewijne Rivier op te varen. Veel dingen zijn alleen per boot te bereiken in Suriname, wel een prettige manier om te reizen, de wegen die er zijn, zijn relatief slecht en vaak hectisch, dus varen een goed alternatief en bovendien een mooie groene route. De eerste stop die we maakten was op de plantage Alliance. Deze plantage is druk in bedrijf, voornamelijk met telen van citrus vruchten. We kregen een rondleiding op een tractor, om vervolgens zelf fruit te plukken voor de lunch. Heerlijk gegeten hier! Veel zwarte gieren in de lucht, mooi gezicht. Na de lunch zijn we doorgevaren naar de Warappa Kreek, hier vaar je midden door het mangrove bos richting de Atlantische Oceaan. Ook hier weer heel groen en planten waar Intratuin jaloers op kan zijn. Wat bij ons kleine kamerplantjes zijn, groeit hier in het heel groot in het wild als onkruid. Hoe dichter je bij de Atlantische Oceaan komt, hoe kaler en doder de bomen worden, een surrealistisch gezicht. Dit komt omdat het zoute water zich hier vermengd met het zoete water. Een stop gemaakt aan de kust om vogels te spotten. Veel gezien, zelfs een rode ibis, maar ook veel witte reigers, zwarte gieren, papegaaien en parkieten. Helaas allemaal te snel om op de foto vast te leggen. En daarna weer terug door de Warappa Kreek om een stop te maken bij Bakkie, ook een plantage, met mooi gerestaureerde huizen en een klein museumpje. bij Bakkie begon het ook met bakken te regenen, dus gauw weer terug de boot in om nog een uurtje terug te varen naar Alkmaar vanwaar weer de bus terug ging naar Paramaribo. Was weer een mooie, bijzondere, afwisselende trip!

Tussen de foto’s ook een paar foto’s van het ziekenhuis. Het groene gebouw is het gebouw van de afdeling radiotherapie. En de zustertjes met de witte kousen stonden 2 seconden voor het maken van de foto over de motorkap van de auto heen gebogen, helaas, net te laat met klikken!

Paramaribo – week 1

Geplaatst op door conniedepan

De eerste week in Suriname zit er weer al op, de tijd gaat snel! En dat terwijl ik toch wel een poos nodig heb gehad om een beetje in het ritme te komen. Ik werd standaard om 4 uur ’s nachts wakker, echt klaarwakker, en al om 7 uur opgehaald om te gaan werken. Het was dan ook letterlijk en figuurlijk een tropen rooster. Ik kan dan ook nog niet zeggen dat ik hier al mijn draai heb gevonden en me er thuis voel, het was een pittig weekje. Maar heb het zeker wel naar mijn zin! Ik zit in een heerlijk hotel, de Residence Inn, super vriendelijk personeel die altijd bereid zijn je te helpen, elke ochtend een heerlijk ontbijt (ze weten nu al wat ik wil hebben, dus hoef alleen maar aan te schuiven en alles wordt voor me gehaald en voor mijn neus gezet) en een goede Chinees hier net om de hoek. Het hotel ligt net buiten het centrum, maar heb een fiets gehuurd, een paar minuten fietsen en ik sta midden in de drukte. Paramaribo is niet echt ingesteld op fietsers en een relaxe Surinamer verandert in een wegpiraat zodra hij in een auto zit en bovendien rijden ze hier links, maar de fiets geeft je zoveel vrijheid dat het de hindernissen wel waard is. Paramaribo is niet echt een mooie stad, het is nogal rommelig en hier en daar zeer slecht onderhouden, maar het heeft wel iets, zo aan de rivier en al die witte houten huizen. En je vindt makkelijk een plaats om iets te eten of te drinken. Ook op straat zijn de mensen heel vriendelijk en behulpzaam, als je iets wilt weten of je kan iets niet vinden, dan kan je eigenlijk bij bijna iedereen terecht. Afgelopen zondag was het helemaal gezellig, er was hier een nationale feestdag, Keti-Koti, afschaffing van de slavernij. Overal muziek, eten, klederdrachten en tentjes om wat te eten. Voelde wel een beetje als een Duitser tijdens dodenherdenking, want toch niet echt een stukje geschiedenis waar je als Nederlander trots op kunt zijn.

Maar goed, ik kom hier niet alleen voor Suriname, er moet ook gewerkt worden. Dus dinsdagochtend gelijk om 7 uur ’s ochtends door Peter Nowak opgehaald. De afdeling radiotherapie valt me meer dan 100% mee. De afdeling is nog maar een paar jaar geleden gebouwd, dus nog vrij nieuw. Alles verloopt al redelijk modern, van de bestralingstechnieken tot digitale statussen toe. Natuurlijk, een en ander is niet helemaal perfect, maar petje af voor wat ze al neergezet hebben! De rest van het ziekenhuis ziet er een stuk minder uit, ik kan niet beoordelen wat de kwaliteit is van het ziekenhuis, maar mijn eerste reactie, hier zou ik liever niet opgenomen liggen. De eerste week heb ik mij een beetje bezig gehouden met het terugkijken van brachytherapie behandelingen die ze tot nu toe hebben gedaan, inwerken, wat administratieve dingen en protocollen updaten. Komende weken staan er wat patienten gepland, dus dan ook wat actie en verder met het inwerken en stroomlijnen van de brachytherapie.

Deze week ook wat tripjes boeken om het binnenland van Suriname te gaan bekijken, lijkt me erg mooi. Jullie zien de foto’s wel verschijnen!