Eerste dagje na ok…..
Vanmorgen vroeg belt Arent enigzins afwachtend naar de PACU hoe je de nacht hebt doorgebracht. Ze vertellen dat het heel goed met je gaat en tot zijn grote verbazing hoort hij dat je zelfs al gepraat hebt.
Enigzins argwanend komen je ouders verder op de dag met Arent naar het ziekenhuis.
Ze hebben zich op het ergste voorbereid; dikke blauwe ogen, opgezet gezicht en waarschijnlijk nog niet bij bewustzijn. Maar niets is minder waar, je gezicht is welleswaar iets gezwollen maar zeker niet blauw en je reageert verbazend goed op vragen van Arent. De pijn is gelukkig ook dragelijk. Je hebt zelfs al om je bril gevraagd en als de broeder hem wat donker vindt, zeg je dat hij waarschijnlijk in de betadine heeft gelegen. Pas later constateer je dat het je zonnebril is.
Rond 12 uur bel ik Arent voorzichtig op om te vragen hoe het gaat en of we wel op de PACU mogen komen vandaag. Hij vertelt dat je in de middag al naar je ‘eigen’ bed op 7 Zuid gaat omdat het tot dusver zo goed verloopt.
Rond 15 uur komen Frank en ik in het ziekenhuis aan. Ik denk nog steeds, eerst zien en dan geloven! Maar jawel hoor, ik hoor je al praten als ik op de gang van 7 ZUID aankom.
Dat vergt echt even een omschakeling! Je ligt met je hoofd in het verband en je gezicht is wat opgezet, als ik niet beter weet zou ik echt niet geloven dat ze gisteren de hele dag en avond met je bezig zijn geweest. Natuurlijk krijg je nog morfine om de pijn in toom te houden, dat maakt je een beetje slaperig, wat nu alleen nog maar heerlijk is.
Je hebt al veel (zakelijk) bezoek gekregen. Dr Delwel (chirurg) is ook al langs geweest en heeft het verlossende woord gebracht. Ze hebben de gehele tumor kunnen verwijderen, dat is echt geweldig nieuws!! Om het bewijs te leveren zal er in een van de komende dagen nog een MRI worden gemaakt, dat wordt natuurlijk nog spannend. Je hebt nog een lange weg te gaan, maar de eerste slag is gewonnen!
Prof Levendag komt ook nog langs, want hij wil het natuurlijk wel onder controle houden. (gelukkig maar!!) Om de zoveel tijd moet je wat testen doen van de arts assistent; armen optillen, rechter wijsvinger naar neuspunt , tong uitsteken. Je kijkt erbij alsof het appeltje- eitje is en voert het gelukkig allemaal volgzaam uit.
Rond 16 uur gaan we allen naar huis, zodat je lekker kunt slapen. We installeren je telefoon bij je bed, want alhoewel je absoluut nog moet rusten, wil je het lijntje naar buiten zo snel mogelijk weer gelegd hebben.
Morgen komen we natuurlijk weer en als de vooruitgang zich op deze manier voortzet (wat we allemaal hopen), durf ik te wedden dat je laptop niet lang meer in de tas blijft zitten.
Tot morgen Con, wij drinken er vanavond een flinke borrel op!
Veel liefs,
Petra
In Therapie 