Soms denken mensen dat mijn situatie uniek is, patiĆ«nt zijn en bestraald worden op de afdeling waar je werkt. Maar in het Erasmus MC is er een gangetje dat zich helemaal niets aantrekt van de statistieken, ver verstopt van alles en iedereen… Op deze gang heb ik mijn kamer, net als 3 collega’s. Twee van deze collega’s zijn net zo uniek als ik ben, ook zij zijn patiĆ«nt en zijn bestraald op de afdeling. Er dwalen donkere geesten daar rond boven op de gang….
De foto’s hieronder zijn van vorige zomer, met zijn drieĆ«n op stap in Gert zijn nieuwe auto, lekker vis eten bij Simonis in Scheveningen. Het was een beetje beladen dag, we hadden dit weken van te voren gepland, maar op de dag zelf was Sandra opeens ook een collega-patiĆ«nt. Nou, daar reden we, met een toevallige ambulance achter ons, een auto vol kanker patiĆ«nten. Bizar! Maar wat was het een gezellige dag! Veel gelachen, lekker gegeten, van de zon genoten en van elkaar. En zonder het uit te spreken, beseften we alle drie dat het een bijzondere, unieke dag was, die we vast moesten leggen op de foto. Als ik de foto’s nu bekijk, krijg ik tranen in mijn ogen. Gert is gisteravond om half 10 overleden.
Ach, wat zal ik je missen Gert. We waren zeker geen vrienden op het eerste gezicht. Ik kon je af en toe wel achter het behang plakken en dat was volgens mij helemaal wederzijds. Toch hadden we een band, die werd sterker toen je naar het gangetje boven verhuisde. Met het dakterrasje boven was het makkelijk om lunch-maatjes te worden en meer. Daar in het zonnetje is van alles de revue gepasseerd, van ordinaire roddels tot heftige gesprekken over doodgaan. Ik ben niet bang voor de dood, maar wel voor de weg er naar toe. Jij gaf aan dat je ook niet bang was, ik hoop zo Gert dat je dat ook daadwerkelijk niet bent geweest. Het is “fijn” om collega-patiĆ«nten te hebben op het werk. Zij weten dat het niet knap is om te komen werken, dat dit zeker een stap vooruit is, maar dat het veel knapper zou zijn als je soms thuis kan blijven. Zij snappen dat het ***trappetje naar boven een hindernis is, waarop je trots bent als je die weer genomen hebt. Zij snappen dat als je reageert op de vraag “hoe gaat het?” met goed hoor, dit eigenlijk betekent, laat me nu maar even. En als je het compliment krijgt dat je er goed uit ziet tijdens de behandelingen, weet dat het je die dag weer goed gelukt is om een rookgordijn op te trekken. Jij wilde niemand belasten met je patiĆ«nt-zijn en gewoon normaal door het leven, in de rookgordijnen was je bedreven. Ik besef pas nu hoe open je bent geweest Gert en hoeveel vertrouwen je in me had en onze vriendschap waardeerde. Je gaf vorige week aan dat je het fijn zou vinden om mij nog te zien en afscheid te nemen. Dat verraste me, maar was erg blij. Ik trof je niet in de beste situatie, maar heb er voor je kunnen zijn en toen je weer rustiger was gedag kunnen zeggen. Het heeft uiteindelijk nog bijna een week geduurd voordat je ging. Slopend, verdrietig, confronterend. Want daar lag jij, met hetgeen waar ik de grootste angst voor heb, een lijdensweg. Wat was dat moeilijk. Gelukkig had je Daphne naast je, een sterke vrouw, die 24 uur er voor je was en alles regelde, sterkte Daphne met dit verlies. Lieve Gert, je hebt nu rust, ondanks het verdriet, voelt dit vredig… Rust zacht, je leeft hier voort in de herinneringen…..
