Hercules

Geplaatst op door conniedepan

Een van mijn goede voornemens dit jaar was regelmatiger sporten. En, geheel tegen de verwachting in, lijkt het erop dat dit voornemen uit komt. Ik heb me over laten halen om mee te doen aan de Ladiesrun in juni, 5 kilometer hardlopen in maximaal 45 minuten. Tot nu toe heb ik alleen maar hard gelopen als ik nodig naar de wc moest of een trein moest halen, dus een degelijke voorbereiding geen luxe. Ik heb me ingeschreven voor de beginnersloop groep bij atletiek vereniging Hercules in Dordrecht en deze week zelfs al de eerste training gehad! Viel heel erg mee, het was erg koud en helemaal geen buiten sport weer, maar was gezellig en mijn conditie was beter dan ik had verwacht. Wel een heel ander beeld van mezelf hoor, 5 km hardlopen, maar hopelijk gaat het lukken met 2 trainingen in de week. Een ding is zeker, ik zal in ieder geval een persoonlijk record lopen!

Helaas moet ik volgende week een training overslaan, want ik ga een paar dagen naar Marrakesh, om de goede uitslag van de MRI en mijn verjaardag  te vieren. Het is daar al heerlijk lente weer, dus heb er zin in!

Traditiegetrouw ook nog maar mijn laatste doktersbezoek hier vermelden. Ik ben op controle geweest bij mijn nieuwe radiotherapeut. Dit was vooral een kennismakingsgesprek en mijn huidige stand van zaken bespreken. Een beetje terug in de tijd, mijn voorgeschiedenis, operatie en bestraling doornemen. De klachten die ik nu heb en een scopie om te zien hoe het er vanbinnen uitziet. Ik heb geen vervolg afspraken bij de radiotherapeut, maar kreeg wel te horen dat ik altijd langs kan komen of bellen als er iets is. Dit stel ik erg op prijs, super, het is toch een prettig idee dat je altijd aan kan kloppen en er iemand voor je klaarstaat om te helpen. Hopelijk hoef ik er geen gebruik van te maken!

En niet vergeten, morgen de internationale dag van uncommon cancers 😉

Textbook of Uncommon Cancer – section 10 – 54 – Chordoma (2012)

Opgefokt

Geplaatst op door conniedepan

Gisteren stond weer mijn halfjaarlijkse controle MRI gepland. Normaal lig ik wel redelijk rustig op de MRI tafel, maar gisteren niet. Kon niet de kalmte vinden, was al zenuwachtig en gespannen vanaf zondag. Dat is gek, want ik heb helemaal geen aanleiding om te denken dat de uitslag niet goed zal zijn, ik heb geen klachten.

Misschien komt het door de drukke december maand en de griep die ik vorige week gehad heb. Het was een all-inclusive griepje, 2 dagen met 39 graden koorts op bed gelegen, alles wat ik in mijn lijf had eruit gegooid, hoesten, snot, moe enzovoorts. En dat terwijl ik een griepprik gehaald heb! Ze hebben zeker per ongeluk een placebo gegeven.. Nu nog steeds een beetje slapjes. Dus misschien een verklaring, voel me lijfelijk niet zo sterk en daardoor geestelijk waarschijnlijk ook niet voor de MRI.

Opgefokt, dat is hoe ik me nu voel. Ik merk het in mijn praten en hoe ik doe, geen rust in mijn hoofd, irritant! Vrijdag krijg ik de uitslag van de neurochirurg, dus nog even… Vandaag lekker een vrije dag, ga mijn vertrouwde relaxstand een beetje proberen terug te vinden en genieten van het winterse weer, Dordt ziet er wel mooi uit met die sneeuw!

Dank allemaal weer voor het meeleven gisteren en hou het duimen nog even vol tot vrijdag! Ik laat jullie de uitslag weten zodra ik die heb!

Liefs, Connie

Prettige Kerstdagen!

Geplaatst op door conniedepan

Afgelopen weken druk bezig geweest met alles wat kapot was weer een beetje te vernieuwen. De nieuwe kozijnen zijn geplaatst, de aannemer voor de keuken heeft alle leidingen verlegd en de de muren zijn netjes gestuct. De keuken staat nog niet, dat is pas na Kerst. Dit jaar dus lekker makkelijk, we hoeven alleen maar naar Goes te rijden en daar aan te schuiven bij Leo en Jane, gezellig! En een happy rijder. Mijn oude auto is helaas total loss verklaard, maar heb niet te lang getreurd, want weer in het blije bezit van een nieuwe auto, een Peugeot 207CC.

Een beetje materialistische kerst dit jaar... mijn nieuw auto, ik word er wel gelukkig van!
Een beetje materialistische kerst dit jaar… mijn nieuwe auto, ik word er wel gelukkig van! Stukje vrijheid…

Ook ikzelf ben weer een beetje uit de prak, het was allemaal een beetje te veel bij elkaar, maar nu weer uitgerust en kan er weer tegenaan. Lekker genieten van de kerstsfeer en kerstdagen, gezellig met z’n allen eten en blij en dankbaar zijn dat we het zo goed hebben.

Ik wens jullie ook allemaal hele fijne dagen. Veel liefs, Connie

Prak

Geplaatst op door conniedepan

Winter! Het is weer zover.. we zijn nooit goede vrienden geweest, maar zo’n slechte start als dit jaar nog niet gehad! Begin van de week begon het al met een grieperig gevoel, hoofd vol snot, zweten en niks kunnen hebben, gelukkig niet erger geworden, alleen wat hoesten aan over gehouden. En toen ging het sneeuwen… Net als heel Nederland goed in de ochtendspits file gestaan, totdat mijn auto opeens in een slip raakte op de A16, ik weet niet wat er gebeurde, maar opeens was mijn auto aan het zwieren alsof hij meedeed met “So You Think You Can Dance”. 4 keer 2 banen overgestoken, rondjes gedraaid, linker en rechter vangrail geraakt en een busje, totdat hij 90 graden gedraaid op de linker baan tegen de vangrails tot stilstand kwam. Ik had het niet breed, was doodsbang voor mijn nek, dus tegen mezelf gezegd goed te ontspannen zodat ik geen gekke klappen op zou vangen. De auto maar laten gaan, had er totaal geen controle meer op. Als een wonder verder niets geraakt en ook geen andere auto tegen mij opgereden. Ik reed niet hard, hoogstens 30km/uur. En nog een wonder, ben er zonder kleerscheuren vanaf gekomen, engeltje op mijn schouder heeft wederom goed zijn best gedaan, mijn tijd is nog niet gekomen… Heel toevallig reed een paar auto’s achter mij een politie auto incognito, dus gelijk had ik 2 super aardige agenten klaar staan om me te helpen. Ze hebben me naar de vluchtstrook geleid aan de rechterkant van de weg en daarna me begeleidt naar een carpool plaats in Barendrecht, niet ver van de snelweg. Mijn auto deed het nog, wel behoorlijk in de prak aan de voor en achterkant en ikzelf alleen wat aan het shaken. Dus geconcludeerd dat ik gewoon verder kon rijden en dat het nu alleen nog maar een verzekeringswerk is. Het is wel balen van mijn auto, weet nog niet hoeveel de schade is en of hij totalloss wordt verklaard of niet. Ben in ieder geval goed verzekerd, maar ik maak me niet echt druk om mijn auto, is te vervangen, alleen maar een geldkwestie. Ben veel te blij dat ik er niet meer dan wat spierpijn aan overgehouden heb!

Auto in de prak....
Auto in de prak….

Ondertussen zijn we thuis druk met de keuken bezig, gisteren is hij er helemaal uitgesloopt, was al met al toch nog een hele klus.Na werk van de aannemer, stukadoor, kozijnenman en keukenboer moet er eind december een nieuwe keuken staan met nieuwe kozijnen in de hele voorpui. Nu even een puinhoop, maar gaat er vast mooi uitzien!

.... keuken in de vuilnisbak...
…. keuken in de vuilnisbak…

Moet zeggen dat, behalve mijn auto en de keuken, ikzelf ook een beetje kapot ben… Gelukkig nu zondag, helemaal niks doen, letterlijk een rustdag. Volgende week weer verder. Bah, wat een rot week was het eigenlijk….

Jubileum

Geplaatst op door conniedepan

25 jaar in dienst! Wat klinkt dat lang en eindeloos, maar voel me nog lang niet vastgeroest en heb het nog steeds prima naar mijn zin. En ben niet de enige, want 6 andere collega’s hebben hetzelfde jubileum, 25 jaar in dienst bij het Erasmus MC. Daarom gisteren een feestje. Het was echt super gezellig en ontzettend druk. Ik had niet verwacht dat zoveel (ex)collega’s zouden langskomen, een rij van anderhalf uur met felicitaties. Dit klinkt vreselijk, maar van elke seconde genoten, was geweldig om iedereen te zien en te spreken en de sfeer was fantastisch. En wat ben ik verwend: bloemen, chocola, wijn, cadeaubonnen, portemonnee, beautyarrangement, boek, boekenbon, uitnodiging voor etentjes, douchegelletjes, kaarten en wat ik allemaal even vergeten ben. Hoogtepunt van de avond was zeker het lied dat gezongen werd, alhoewel de zangers zeker niet door zullen gaan in de volgende ronde van de Voice of Holland en ook het rijmen helemaal in de soep liep, was het een optreden met veel enthousiasme en lef en een lied met een pakkende tekst. Zeker beter dan een speech en ze kregen heel de zaal mee! Ook geweldig om alle oude foto’s langs te zien komen, een leuke aanleiding om oude herinneringen op te halen en te zien hoe de tijd en iedereen veranderd is. Lieve (ex)collega’s, dank voor de afgelopen 25 jaar en voor de geweldige avond gisteren, ik koester jullie weer een beetje meer dan dat ik al deed!

Foto’s uit de oude doos – 25 jarig jubileum 2012

Het was ook een emotionele avond voor me, verdorrie, had ik toch niet gedacht om weer 100% aanwezig te zijn en feest te vieren! Ik weet het, dit soort zinnen komen vaak terug in wat is schrijf en doe. Maar vind het nog steeds niet de normaalste zaak op aard dat het nu zo goed gaat. Ik denk eigenlijk heel weinig aan het chordoom en de situatie waar ik in zit, hoort gewoon nu eenmaal bij me, “niks bijzonders” meer. Maar bij dit soort gelegenheden is het net iets anders…

Guy Oliver - Het Eetcafe
Mooi ingelijste zeefdruk, Het Eetcafe van Guy Olivier gekregen als jubileum cadeau.

Veel mensen vragen aan me hoe het gaat, nu ik weer 100% aan het werk ben. En ik kan daar alleen maar op antwoorden: goed! Het is heerlijk om er weer te zijn en ik kan naast het werk gerust ’s avonds ook nog dingen afspreken of doen. Natuurlijk, de maandagochtend is niet mijn favoriete ochtend en de wekker die gaat om 6 uur vreselijk en ook ’s avonds wel eens moe of te veel gedaan op een dag. Maar dat zijn dingen die ik vroeger ook had! Enige verschil is, dat ik hiervoor 10 dingen tegelijk kon doen en er ook nog wel een 11de bij kon. Dat is nu (nog) anders. Ik moet beter plannen en beter prioriteiten stellen. Maar tot nu toe is dit nog niet echt een nadeel, had ik misschien wel veel eerder moeten doen. En ja, ik ga zeker met plezier naar mijn werk.

Maar nu eerst weekend!

100%

Geplaatst op door conniedepan

1 oktober 2012 en ik heb me voor 100% beter gemeld op mijn werk! Van de ziekenlijst af, weer fulltime aanwezig. Een nieuwe mijlpaal. Moet wel bekennen dat ik wel aan mijn maximale capaciteit zit en niet veel over hou, maar deze stap voelt goed. Ik kan wel wat speling inbouwen met de vrije uren die ik afgelopen anderhalf jaar heb opgebouwd en met een wijze planning van het werk en hopelijk nog wat meer energie moet ik het kunnen. Zo niet, ook geen man overboord natuurlijk, ik kan me altijd weer voor een aantal % ziekmelden en het later nog eens proberen. Toevallig kreeg ik ook vandaag bericht van het UWV en de aanvraag voor een WIA uitkering, blij dat ik deze mallemolen nu niet in moet. En een dokter van de lijst af… de bedrijfsarts.

Een andere dokter die ook van de lijst af is, is mijn radiotherapeut, Peter Levendag. Dit vind ik wel heel erg jammer, hij was zoveel meer dan alleen een behandelend radiotherapeut voor mij. Hij gaf me een figuurlijke schop onder mijn kont of duwtje in de rug als dat nodig was, tijdens het ziek zijn en tijdens het revalideren en gaf me het vertrouwen dat ik dit allemaal wel aankon, zonder daarbij vals optimistisch te zijn of het mooier voor te spiegelen dan het is. Ik kan hem dag en nacht bellen als dat nodig is en hij heeft echt al het regelwerk van de behandelingen uit handen genomen, niks was hem te veel, ik kon gewoon patient zijn en het over me heen laten komen. Tel daarbij de goed gemeende zorgen en medeleven bij op en je hebt iemand die je eigenlijk niet kan missen! Maar goed, hij gaat met pensioen. Uiteraard wens ik hem het allerbeste en dat hij al het goeds wat hij heeft gegeven zelf dubbel en dwars terug krijgt.

Peter, bedankt voor wat je allemaal voor me hebt gedaan. Ik weet niet of ik zonder jouw goede zorgen en medeleven dit allemaal zo zou hebben kunnen doen. Ik wens je het allerbeste en geniet van je pensioen.

Dit allemaal gezegd hebbende, is het denk ik duidelijk dat de volgende radiotherapeut nooit de zelfde rol kan hebben als Levendag, dit zou ik ook aan niemand willen vragen of verwachten. Daarom ook besloten om de controle’s bij de radiotherapie te stoppen. Deze zullen overgenomen worden door de KNO arts. Klinisch is het belangrijk dat er regelmatig met een scoop gekeken wordt hoe het er van binnen uitziet en hoe het verder gaat en wat mijn eventuele klachten zijn. Ik heb 2 super KNO artsen, waarbij ik me ook goed op mijn gemak voel, dus een prima alternatief lijkt mij. Een bijkomend voordeel is, dat ik weer wat anoniemer in mijn ziekzijn op de afdeling ben. Ik ga wel in december voor een controle en “kennismakingsafspraak” naar de radiotherapeut, zodat die in ieder geval weet hoe een en ander eruit ziet en hoe het met me gaat. Maar that’s it!

Verder niet veel gebeurd op medisch gebied, afgezien van een gebroken tand met tandartsbezoek en de mondhygieniste om mijn gebit in topconditie te houden.

Thuis wel druk met van alles, nieuwe keuken in de bestelling en nieuwe kozijnen. Wordt nog aardig klussen in november! Ik hou jullie op de hoogte!