Jurkje

Verderrie, heb ik nou echt geen broek zonder rits of ander metaal? Helemaal geen zin in een jurkje, maar ja, vooruit maar… Panty, maillot… Ja zeg, heb net niet voor niks mijn benen ontdaan van hun isolerende laag, ik ga zeker geen maillot of tig denier panty aan doen… Zonde van al dat werk! Schoenen… Ik vertik het om van die bombeer stappers of o zo sportieve gympen onder dit jurkje aan te doen. Bij een ander leuk, maar niet bij mij, ik hou van tutschoenen… Ja, lekker, om met dat natte weer op van die tutschoenen door de plassen te gaan banjeren… Nou, ik doe het toch! Zo… En hoe is het mogelijk! Heel de week is de trein wat vertraagd, behalve als ik vandaag 1 minuutje te laat ben! Lekker die NS…

Heerlijk ontspannen en nonchalant aan mijn MRI dag begonnen. Ondertussen zijn de plaatjes weer gemaakt en is het wachten op de uitslag begonnen.

Even kijken op wie of wat ik mijn stress kan botvieren. Vrijwilligers kunnen zich aanmelden via het contact formulier op deze blog!

5 gedachtes over “Jurkje

    1. Gosh Caroline, jij bent ook echt de eeuwige vrijwilliger hѐ! En ik waardeer het nog ook… Wel gemeen lachje, net of jij elk willekeurig klofje in die koffer naar Athene hebt gepropt! Beetje vrouwelijke ondersteuning was op zijn plaats geweest…. En je hebt zeker geen idee waar mijn rode schoenen zijn? Ja, die tutschoenen ja, nee, niet die met de kwastjes, maar met dat gouden kettinkje.. Laat maar, zucht….aan jou heb ik ook niks….

      Allemaal met vette knipoog hoor Caroline, dank voor je betrokkenheid 😃

  1. Hoi Connie,

    Snap best hoe je je voelt. Altijd spannend. En, het lijkt met de keer wel spannender te worden….
    Wat mij helpt, is om voor de MRI om te kleden. Ik doe altijd een jogging broek aan. Elke keer dezelfde (de vorige oordopjes zitten nog in de zak). Dan hoef ik me niet druk te maken om welk jurkje ik aan doe 😉 Bovendien, het is soms best koud in dat ding.
    Maar, als je wil afreageren: be my guest! Ik ben graag je boksbal! Volhouden!
    Gelukkig is gedeelde smart, halve smart!

    Warme groet,
    Hans Labrijn

Geef een reactie op Hans Labrijn Reactie annuleren