Paramaribo – week 4
Alweer mijn laatste weekend hier in Suriname, nog zo veel te zien! Maar besloten om de vrijdag weer vrij te nemen en een trip te maken naar Matapica. Natuurlijk ook dit keer weer veel over water. Het begon met een boottocht van Leonsberg naar Braamspunt. Onderweg heel veel dolfijnen gezien, helaas niet kunnen vastleggen op de foto. Braamspunt ligt op de overgang van de Suriname Rivier naar de Atlantische Oceaan, dit gebied wordt gebruikt door garnalenvissers om hun netten uit te zetten. Braamspunt zelf is een beetje desolaat gebied met zand en wat huisjes voor de vissers. De gids zat mopperend te vertellen dat ze hier toiletten willen zetten en een brug willen bouwen voor toeristen. Hij zag hier duidelijk geen heil in en zijn conclusie was dan ook, dat je in Suriname geen kennis nodig hebt, maar kennissen. Daar kan de beste man best eens gelijk in hebben! Vanuit Braamspunt vaarden we verder naar de plantage Rust en Werk en vervolgens naar Johan en Margeretha voor de lunch en vanaf hieruit verder met een kleiner bootje, het moeras in. Echter, er moest nog wel een kleine hindernis genomen worden voordat we het moeras op konden.. een soort schans. Voor de schans werd flink gas gegeven met het bootje, zodat we halverwege de helling op kwamen, bootje verder slepen over de met modder ingesmeerde schans, vlak voor het eind weer het bootje inspringen en voila, de overkant en het moeras bereikt! Het moeras gebied zelf is schitterend. Je vaart door gigantische plassen met waterlelies, stukje mangrove gebied en veel vogels. Het moerasgebied loopt tot aan de kust, waar een zandvlakte is: Matapica. Hier zal ik de nacht doorbrengen. Verwacht hier geen luxe, geen douche, geen warm water en slapen in een tentje. Er was wel gewoon toilet en voor eten en drinken werd gezorgd. Een strand in Suriname, maar totaal niet ingericht voor de zonnebadende toerist, maar een natuurgebied waar schildpadden hun eieren leggen. Het is al het einde van het legseizoen van de schildpadden, maar met wat geluk moet het mogelijk zijn om s nachts een schildpad te zien leggen. Na het avondeten, bij zonsondergang weer in het bootje het moeras op, richting een verder gelegen stuk strand, hier zou de kans groter zijn om een schildpad te zien. En ik had geluk! Een leatherback van 1,5 meter was het strand opgegaan om te leggen. Op ongeveer 30 cm afstand heb ik kunnen zien hoe de schildpad het gat graafde voor de eieren, de eieren legde en het gat weer dichtmaakte. Wat bijzonder! De Leatherback is de grootste schildpad die bestaat en wordt met uitsterven bedreigd en juist daarvan zie je voor je neus het eierleg ritueel uitvoeren. Nog helemaal onder de indruk weer terug gelopen naar de boot om het moeras weer op te gaan terug naar het kamp. Het was ondertussen pikdonker geworden, maar de gids en de stuurman kennen het moeras op hun duimpje zeiden ze, dus alleen met af en toe bijschijnen met een zaklantaarn terug gevaren. Onderweg nog wat in petto, er zou een kaaiman gevangen worden om mee terug te nemen naar het kamp om fotos te maken… Nu vind ik dolfijnen en schildpadden beesten die wel iets liefs of aardigs hebben, maar kaaimannen…. mooi op een plaatje, bijzondere beesten in het water, aardig als handtasje, maar niks om levend vast te houden! Maar goed, uiteindelijk dus een kaaiman gevangen, meegenomen naar het kamp en zowaar, nog redelijk ontspannen mee op de foto gegaan! Volgens de gids was het maar een kleine kaaiman, jaja, nadien is het beest weer terug gezet in het water. Nog even wat drinken met z’n allen en daarna de tent in om te slapen. s Ochtends al vroeg wakker voor de zonsopkomst, een schitterend licht op het strand, nog even relaxen tot een uur of 10 en toen weer terug de boot in, naar de plantage Johan en Margeritha, hier gelunched en nog een kort bezoek gebracht aan Frederiksdorp. Dit is een geheel gerenoveerde plantage, erg mooi en vast zoals het vroeger moet zijn geweest, alleen mij een beetje te netjes voor het Suriname wat ik tot nu toe heb gezien. Nu alleen nog de rivier overvaren om weer terug te komen in Paramaribo. Het was weer een heel bijzondere tocht, weer een heel ander Suriname gezien in vergelijking met de vorige trips.
Zondag was Angelique jarig en hadden we een barbeque met de collega’s georganiseerd in Vierkinderen. Hier heeft het AZP een huis staan aan een kreek dat gebruikt mag worden door de personeelsleden. Het was een gezellige dag, heerlijk geBBQed, gezwommen, Parbo bier gedronken, de Surinaamse bubbels, en gerelaxed.
Nog twee dagen werken en dan is het weer al tijd om terug te gaan. Wat is het snel gegaan! Nog wel even gestunt vandaag, maandag en het Surinaamse verkeer gaan niet samen voor mij.. Dit keer met de fiets gevallen. Ik ging even snel wat boodschappen en eten halen. Zoals zo vaak luid getoeter door auto’s als je aan het fietsen bent, echter dit keer kwamen ze vlak langs me, nog wat roepen en een beetje afsnijden. Ik zat lang te twijfelen, zal ik vallen of niet.. maar de weg is hier niet zo egaal, en mijn balans en diepte zien is niet zo optimaal, dus uiteindelijk gevallen. Wat schaafwonden en blauwe plekken, gelukkig niks gebroken ofzo. Zal morgen wel stijf zijn! Gauw schoongemaakt in het hotel en er ijs op gelegd en Arent gebeld, want voelde me wel een beetje zielig. Ik kom in ieder geval met een kleurtje, blauw, terug uit Suriname!
Paramaribo – week 3
Sinds vorige week gezelschap gekregen in het hotel van Scharrie, afkorting van scharminkel, een broodmager jong katje. Ze krijgt elke dag brokjes van me, dus erg blij om me te zien en gelukkig het magere er al een heel klein beetje er van af. Ze zijn niet echt huisdier liefhebbers in Suriname. Honden gaat nog wel, want die kan je gebruiken als waakhond, maar katten nutteloos. Er lopen hier heel veel zwerfhonden op straat. Vogeltjes zijn ze wel gek op. Ze laten zelfs hun vogel uit in een kooitje! En er zijn op zondagochtend zang wedstrijden. Overal waar je komt zie je wel vogelkooitjes hangen. Rond het hotel zitten ook veel, wilde, volgels. s Ochtends word ik echt wakker gekwetterd, ik vind het wel een prettig geluid!
Van het weekend weer op pad geweest. Zaterdag ben ik naar Domburg gegaan. Grappig al die Nederlandse plaatsnamen hier. Ik ben meegegaan met een Surinaamse familie die gebruik konden maken van een huis in Domburg om de zaterdag door te brengen. Was een mooi groot huis met zwembad aan de Suriname rivier. En de bedoeling is dat je gewoon lekker relaxed en eet. Maar ook nog wat van de omgeving gezien. Domburg is een klein plaatsje aan de rivier waarvandaan je over de rivier helemaal naar Paramaribo kan kijken. Het heeft een klein dorpspleintje met eettentjes waar vandaan je met een bootje naar de plantage aan de overkant kan varen, Laarwijk. Dit gedaan. Laarwijk staat bekend om zijn sinaasappels en is een beetje een verwilderde plantage om te zien. Er rijden er geen autos en ze hebben pas sinds vorig jaar stroom. De middag afgesloten met jawel… bingo! Hahaha, was wel gezellig.
Zondag weer meegegaan met een georganiseerde trip, een bezoek aan de Warappakreek. Vanuit Paramaribo reden we eerst met de bus naar Alkmaar, waar we op een boot konden stappen om de Commewijne Rivier op te varen. Veel dingen zijn alleen per boot te bereiken in Suriname, wel een prettige manier om te reizen, de wegen die er zijn, zijn relatief slecht en vaak hectisch, dus varen een goed alternatief en bovendien een mooie groene route. De eerste stop die we maakten was op de plantage Alliance. Deze plantage is druk in bedrijf, voornamelijk met telen van citrus vruchten. We kregen een rondleiding op een tractor, om vervolgens zelf fruit te plukken voor de lunch. Heerlijk gegeten hier! Veel zwarte gieren in de lucht, mooi gezicht. Na de lunch zijn we doorgevaren naar de Warappa Kreek, hier vaar je midden door het mangrove bos richting de Atlantische Oceaan. Ook hier weer heel groen en planten waar Intratuin jaloers op kan zijn. Wat bij ons kleine kamerplantjes zijn, groeit hier in het heel groot in het wild als onkruid. Hoe dichter je bij de Atlantische Oceaan komt, hoe kaler en doder de bomen worden, een surrealistisch gezicht. Dit komt omdat het zoute water zich hier vermengd met het zoete water. Een stop gemaakt aan de kust om vogels te spotten. Veel gezien, zelfs een rode ibis, maar ook veel witte reigers, zwarte gieren, papegaaien en parkieten. Helaas allemaal te snel om op de foto vast te leggen. En daarna weer terug door de Warappa Kreek om een stop te maken bij Bakkie, ook een plantage, met mooi gerestaureerde huizen en een klein museumpje. bij Bakkie begon het ook met bakken te regenen, dus gauw weer terug de boot in om nog een uurtje terug te varen naar Alkmaar vanwaar weer de bus terug ging naar Paramaribo. Was weer een mooie, bijzondere, afwisselende trip!
Tussen de foto’s ook een paar foto’s van het ziekenhuis. Het groene gebouw is het gebouw van de afdeling radiotherapie. En de zustertjes met de witte kousen stonden 2 seconden voor het maken van de foto over de motorkap van de auto heen gebogen, helaas, net te laat met klikken!
Beveiligd: Paramaribo – week 2
Paramaribo – week 1
De eerste week in Suriname zit er weer al op, de tijd gaat snel! En dat terwijl ik toch wel een poos nodig heb gehad om een beetje in het ritme te komen. Ik werd standaard om 4 uur ’s nachts wakker, echt klaarwakker, en al om 7 uur opgehaald om te gaan werken. Het was dan ook letterlijk en figuurlijk een tropen rooster. Ik kan dan ook nog niet zeggen dat ik hier al mijn draai heb gevonden en me er thuis voel, het was een pittig weekje. Maar heb het zeker wel naar mijn zin! Ik zit in een heerlijk hotel, de Residence Inn, super vriendelijk personeel die altijd bereid zijn je te helpen, elke ochtend een heerlijk ontbijt (ze weten nu al wat ik wil hebben, dus hoef alleen maar aan te schuiven en alles wordt voor me gehaald en voor mijn neus gezet) en een goede Chinees hier net om de hoek. Het hotel ligt net buiten het centrum, maar heb een fiets gehuurd, een paar minuten fietsen en ik sta midden in de drukte. Paramaribo is niet echt ingesteld op fietsers en een relaxe Surinamer verandert in een wegpiraat zodra hij in een auto zit en bovendien rijden ze hier links, maar de fiets geeft je zoveel vrijheid dat het de hindernissen wel waard is. Paramaribo is niet echt een mooie stad, het is nogal rommelig en hier en daar zeer slecht onderhouden, maar het heeft wel iets, zo aan de rivier en al die witte houten huizen. En je vindt makkelijk een plaats om iets te eten of te drinken. Ook op straat zijn de mensen heel vriendelijk en behulpzaam, als je iets wilt weten of je kan iets niet vinden, dan kan je eigenlijk bij bijna iedereen terecht. Afgelopen zondag was het helemaal gezellig, er was hier een nationale feestdag, Keti-Koti, afschaffing van de slavernij. Overal muziek, eten, klederdrachten en tentjes om wat te eten. Voelde wel een beetje als een Duitser tijdens dodenherdenking, want toch niet echt een stukje geschiedenis waar je als Nederlander trots op kunt zijn.
Maar goed, ik kom hier niet alleen voor Suriname, er moet ook gewerkt worden. Dus dinsdagochtend gelijk om 7 uur ’s ochtends door Peter Nowak opgehaald. De afdeling radiotherapie valt me meer dan 100% mee. De afdeling is nog maar een paar jaar geleden gebouwd, dus nog vrij nieuw. Alles verloopt al redelijk modern, van de bestralingstechnieken tot digitale statussen toe. Natuurlijk, een en ander is niet helemaal perfect, maar petje af voor wat ze al neergezet hebben! De rest van het ziekenhuis ziet er een stuk minder uit, ik kan niet beoordelen wat de kwaliteit is van het ziekenhuis, maar mijn eerste reactie, hier zou ik liever niet opgenomen liggen. De eerste week heb ik mij een beetje bezig gehouden met het terugkijken van brachytherapie behandelingen die ze tot nu toe hebben gedaan, inwerken, wat administratieve dingen en protocollen updaten. Komende weken staan er wat patienten gepland, dus dan ook wat actie en verder met het inwerken en stroomlijnen van de brachytherapie.
Deze week ook wat tripjes boeken om het binnenland van Suriname te gaan bekijken, lijkt me erg mooi. Jullie zien de foto’s wel verschijnen!
Gepakt
Eindelijk, het is zover… hij is gepakt! 23 kilo voor een maand, nog een hele uitdaging!
Het was nog een aardig drukke week, met als hoogtepunt de bijeenkomst van de Chordoma Foundation in Amsterdam. Ik had zelf nog nooit een chordoom patiënt gezien of gesproken, was toch bijzonder om nu ervaringen te kunnen delen. Maar ook wel heftig hoor, toch ook een afspiegeling van wat je eventueel te wachten staat. De groep was vrij divers, mensen uit verschillende landen in Europa, met een chordoom in de clivus en in het sacrum. Iemand die al 20 jaar met een chordoom leeft tot mensen die echt operatie na operatie ondergaan. Maar je merkt ook dat ieder zijn verhaal uniek is, dus ik probeer niet teveel alle verhalen aan mijzelf te spiegelen, ik zal wel zien wat mijn verhaal wordt. De dag was een soort start-meeting voor de Europese tak van de Chordoma Foundation, met als doel naamsbekendheid, uitwisseling van ervaringen en informatie over nieuwe behandelingen. Zo was er ’s middags een arts uit Milaan die zeer nauw betrokken is bij de klinische studies met chemotherapie. Nog vrij experimenteel allemaal, maar zeker goed werk! Zo wie zo petje af voor al het werk wat de Foundation doet! Josh Sommer, de oprichter en zelf patiënt, heeft een goed netwerk opgezet van researchers en klinische behandelaars. Bovendien is hij zelf ook nauw betrokken bij research, opzetten van cellijnen, biobank enzovoorts. Ongelofelijk dat hij dit heeft kunnen doen naast patiënt zijn, ook jaloers erop, wat een energie! Hopelijk gaan ze zo door, nog veel werk te doen. De plannen zien er in ieder geval goed uit. Kost ook een hoop geld, dus dacht, als iedereen die dit leest nu eens (minimaal) 1 EUR overmaakt, dan komen we weer een stapje dichter bij genezing. Klik gewoon even hier, zo gepiept, net als shoppen op het internet. Ook namens mij hartelijk dank!
Artikel: CF holds first chordoma patient and physician meetings in Europe
En ook iedereen bedankt voor de mailtjes, kaartjes, berichtjes, kadootjes (ben benieuwd wat er in zit Sabien en mama), belangstelling enzovoorts voor mijn vertrek naar Suriname. Zoals ik al eerder schreef vertrek ik anders dan dat ik vroeger zou vertrekken en ik merk dat dit voor mensen om mij heen ook zo is. Het is toch een beetje emotioneel, normaal gesproken ga ik niet zoveel mensen bewust gedag zeggen voor vertrek en als er al kaartjes aan te pas komen, dan stuur ik die zelf vanaf het vakantie adres en krijg ik die niet van te voren. Ook nog niet eerder een mooie leren tas van Arent gekregen als ik een paar weken weg ga. Al jullie aandacht en belangstelling doet me weer goed en ja, ik ga goed voor mezelf zorgen in Suriname, ik ga ook zeker genieten van het land en lekker uitrusten bij het zwembad als dat nodig is. Van de week nog even snel een E-reader gekocht, dank voor de tip Margreet, en nu dus 45 boeken bij om te ontspannen. Ook druk geoefend met Skype (ik ben bereikbaar als connie010369) met deze en gene, dus komt ook goed met elkaar even zien en spreken.
Ik ben er klaar voor, de koffer staat gepakt in de gang, morgenochtend met de trein naar Schiphol en dan, als alles volgens planning verloopt, om 11.15 uur vliegen. Heb er zin in!
In Therapie 