Omdat ik het geen probleem vind om mijn hele hebben en houwen op deze blog te zetten, betekent dit nog niet dat anderen dat ook leuk vinden. Daarom gaat deze blog voor bijna 100% over mezelf. Maar vandaag maak ik een uitzondering…
Jullie kennen haar al, ze heeft de eerste drie dagen na mijn operatie geblogd om jullie op de hoogte te houden. En in 2015 waren we 25 jaar vriendinnen. Dat klinkt heel plechtig, dat is het niet, maar het is wel bijzonder en me zeer dierbaar. Als kadootje heb ik geprobeerd die 25 jaar te laten herleven in een fotoboek. Door digitaal geklungel zijn er helaas een hoop foto’s verloren gegaan en wat we met elkaar gemeen hebben, is, dat het absoluut niet onze hobby is om gefotografeerd te worden! Maar de foto’s die ik nog kon vinden hebben de herinneringen weer levend gemaakt. Het is grappig hoeveel kleine details je met z’n tweeën boven weet te halen. Te leuk en te mooi om de foto’s hier niet te delen…
Lieve Peet, we gaan nu de kast in, altijd op de pak om nog eens te bekijken en terug te gaan in de tijd. Op naar hopelijk nog vele nieuwe herinneringen, met of zonder foto’s, want fotomodellen zullen we wel nooit worden. Dank dat je er altijd voor mij bent, in voor en tegenspoed. Ik heb het je vorige week ook al gezegd, maar dit is nu eenmaal de beste en meest gemeende afsluiting; je bent me enorm dierbaar!
In Therapie 