Paramaribo – week 3

Sinds vorige week gezelschap gekregen in het hotel van Scharrie, afkorting van scharminkel, een broodmager jong katje. Ze krijgt elke dag brokjes van me, dus erg blij om me te zien en gelukkig het magere er al een heel klein beetje er van af. Ze zijn niet echt huisdier liefhebbers in Suriname. Honden gaat nog wel, want die kan je gebruiken als waakhond, maar katten nutteloos. Er lopen hier heel veel zwerfhonden op straat. Vogeltjes zijn ze wel gek op. Ze laten zelfs hun vogel uit in een kooitje! En er zijn op zondagochtend zang wedstrijden. Overal waar je komt zie je wel vogelkooitjes hangen. Rond het hotel zitten ook veel, wilde, volgels. s Ochtends word ik echt wakker gekwetterd, ik vind het wel een prettig geluid!

Van het weekend weer op pad geweest. Zaterdag ben ik naar Domburg gegaan. Grappig al die Nederlandse plaatsnamen hier. Ik ben meegegaan met een Surinaamse familie die gebruik konden maken van een huis in Domburg om de zaterdag door te brengen. Was een mooi groot huis met zwembad aan de Suriname rivier. En de bedoeling is dat je gewoon lekker relaxed en eet. Maar ook nog wat van de omgeving gezien. Domburg is een klein plaatsje aan de rivier waarvandaan je over de rivier helemaal naar Paramaribo kan kijken. Het heeft een klein dorpspleintje met eettentjes waar vandaan je met een bootje naar de plantage aan de overkant kan varen, Laarwijk. Dit gedaan. Laarwijk staat bekend om zijn sinaasappels en is een beetje een verwilderde plantage om te zien. Er rijden er geen autos en ze hebben pas sinds vorig jaar stroom. De middag afgesloten met jawel… bingo! Hahaha, was wel gezellig.

Zondag weer meegegaan met een georganiseerde trip, een bezoek aan de Warappakreek. Vanuit Paramaribo reden we eerst met de bus naar Alkmaar, waar we op een boot konden stappen om de Commewijne Rivier op te varen. Veel dingen zijn alleen per boot te bereiken in Suriname, wel een prettige manier om te reizen, de wegen die er zijn, zijn relatief slecht en vaak hectisch, dus varen een goed alternatief en bovendien een mooie groene route. De eerste stop die we maakten was op de plantage Alliance. Deze plantage is druk in bedrijf, voornamelijk met telen van citrus vruchten. We kregen een rondleiding op een tractor, om vervolgens zelf fruit te plukken voor de lunch. Heerlijk gegeten hier! Veel zwarte gieren in de lucht, mooi gezicht. Na de lunch zijn we doorgevaren naar de Warappa Kreek, hier vaar je midden door het mangrove bos richting de Atlantische Oceaan. Ook hier weer heel groen en planten waar Intratuin jaloers op kan zijn. Wat bij ons kleine kamerplantjes zijn, groeit hier in het heel groot in het wild als onkruid. Hoe dichter je bij de Atlantische Oceaan komt, hoe kaler en doder de bomen worden, een surrealistisch gezicht. Dit komt omdat het zoute water zich hier vermengd met het zoete water. Een stop gemaakt aan de kust om vogels te spotten. Veel gezien, zelfs een rode ibis, maar ook veel witte reigers, zwarte gieren, papegaaien en parkieten. Helaas allemaal te snel om op de foto vast te leggen. En daarna weer terug door de Warappa Kreek om een stop te maken bij Bakkie, ook een plantage, met mooi gerestaureerde huizen en een klein museumpje. bij Bakkie begon het ook met bakken te regenen, dus gauw weer terug de boot in om nog een uurtje terug te varen naar Alkmaar vanwaar weer de bus terug ging naar Paramaribo. Was weer een mooie, bijzondere, afwisselende trip!

Tussen de foto’s ook een paar foto’s van het ziekenhuis. Het groene gebouw is het gebouw van de afdeling radiotherapie. En de zustertjes met de witte kousen stonden 2 seconden voor het maken van de foto over de motorkap van de auto heen gebogen, helaas, net te laat met klikken!

Paramaribo – week 1

De eerste week in Suriname zit er weer al op, de tijd gaat snel! En dat terwijl ik toch wel een poos nodig heb gehad om een beetje in het ritme te komen. Ik werd standaard om 4 uur ’s nachts wakker, echt klaarwakker, en al om 7 uur opgehaald om te gaan werken. Het was dan ook letterlijk en figuurlijk een tropen rooster. Ik kan dan ook nog niet zeggen dat ik hier al mijn draai heb gevonden en me er thuis voel, het was een pittig weekje. Maar heb het zeker wel naar mijn zin! Ik zit in een heerlijk hotel, de Residence Inn, super vriendelijk personeel die altijd bereid zijn je te helpen, elke ochtend een heerlijk ontbijt (ze weten nu al wat ik wil hebben, dus hoef alleen maar aan te schuiven en alles wordt voor me gehaald en voor mijn neus gezet) en een goede Chinees hier net om de hoek. Het hotel ligt net buiten het centrum, maar heb een fiets gehuurd, een paar minuten fietsen en ik sta midden in de drukte. Paramaribo is niet echt ingesteld op fietsers en een relaxe Surinamer verandert in een wegpiraat zodra hij in een auto zit en bovendien rijden ze hier links, maar de fiets geeft je zoveel vrijheid dat het de hindernissen wel waard is. Paramaribo is niet echt een mooie stad, het is nogal rommelig en hier en daar zeer slecht onderhouden, maar het heeft wel iets, zo aan de rivier en al die witte houten huizen. En je vindt makkelijk een plaats om iets te eten of te drinken. Ook op straat zijn de mensen heel vriendelijk en behulpzaam, als je iets wilt weten of je kan iets niet vinden, dan kan je eigenlijk bij bijna iedereen terecht. Afgelopen zondag was het helemaal gezellig, er was hier een nationale feestdag, Keti-Koti, afschaffing van de slavernij. Overal muziek, eten, klederdrachten en tentjes om wat te eten. Voelde wel een beetje als een Duitser tijdens dodenherdenking, want toch niet echt een stukje geschiedenis waar je als Nederlander trots op kunt zijn.

Maar goed, ik kom hier niet alleen voor Suriname, er moet ook gewerkt worden. Dus dinsdagochtend gelijk om 7 uur ’s ochtends door Peter Nowak opgehaald. De afdeling radiotherapie valt me meer dan 100% mee. De afdeling is nog maar een paar jaar geleden gebouwd, dus nog vrij nieuw. Alles verloopt al redelijk modern, van de bestralingstechnieken tot digitale statussen toe. Natuurlijk, een en ander is niet helemaal perfect, maar petje af voor wat ze al neergezet hebben! De rest van het ziekenhuis ziet er een stuk minder uit, ik kan niet beoordelen wat de kwaliteit is van het ziekenhuis, maar mijn eerste reactie, hier zou ik liever niet opgenomen liggen. De eerste week heb ik mij een beetje bezig gehouden met het terugkijken van brachytherapie behandelingen die ze tot nu toe hebben gedaan, inwerken, wat administratieve dingen en protocollen updaten. Komende weken staan er wat patienten gepland, dus dan ook wat actie en verder met het inwerken en stroomlijnen van de brachytherapie.

Deze week ook wat tripjes boeken om het binnenland van Suriname te gaan bekijken, lijkt me erg mooi. Jullie zien de foto’s wel verschijnen!