Verslikken

Ik was wel benieuwd of mijn MRI afspraak gewoon door zou gaan, maar gelukkig geen annulering ontvangen. Dus achter de rood/witte linten op anderhalve meter afstand mij gemeld bij de balie. De checklist die ik moest invullen werd niet meer gegeven, maar kon ik pakken van een tafeltje. Als je in de wachtkamer gaat zitten om deze in te vullen, wordt je met argus ogen bekeken, kom je niet te dichtbij en ga je niet hoesten. Je voelt dat iedereen op zijn hoede is, het maakt het patiƫnt zijn een stuk killer is. Voor even een MRI maken is dat allemaal geen probleem, maar het lijkt mij naar als je wat meer zorg en aandacht nodig hebt.

Ik was niet zenuwachtig voor de MRI, Voor het eerst heb ik ook geen rare klachten rond mijn chordoom jubileum. Ik ga het eindelijk leren! Ik heb wel even gestunt op de MRI tafel. Na ongeveer ongeveer een minuut of 10 verslik ik me in niks. Ze hebben me snel uit de machine gehaald en al hoestend overeind gekomen. O jee, zo hoesten tijdens deze Corona crisis! Zonder stem uitgelegd dat ik mij alleen maar verslikte en na nog wat meer gehoest en glas water konden we weer verder. Normaal kan ik makkelijk in slaap vallen op de MRI, maar het ontspannende gevoel kon ik niet meer vinden!

De uitslag krijg ik volgende week, dit wordt wel telefonisch gedaan.

Geen grappen!

Hij is gemaakt, de MRI die antwoord gaat geven op alle vragen, en dat op 1 april! De komende week dus iets minder toerekeningsvatbaar. In het Engels is daar zelfs een mooi woord voor: Scanxiety

skan-zi-etee : painfull or apprehensive uneasiness of mind usually over the impending or anticipated results from scans of a patient who has been treated for cancer

Dat betekent dat ik in ieder geval niet de enige ben met een gezonde portie MRI-stress!  Volgende week vrijdag krijg ik de uitslag van de neurochirurg. Op een paar dagen  na zit ik dan op 5 jaar na mijn operatie. En vastbesloten om de statistieken te verslaan… geen recidief, de goede kant van de 50%. Dus geen grappen!

 

 

Chordoma – The quest for better treatment options (mrt 2016)

 

 

Diep inademen

Even diep inademen….. adem vasthouden…. en adem weer maar door! Zo, de thoraxfoto is weer gemaakt. En de MRI ook (dat ging nog net met mijn 60 deniertje, wat een lekker weer opeens).

Ik ga me niet wagen aan een voorspelling, maar zoals gebruikelijk heb ik, geheel onterecht, geen vertrouwen in een goede uitslag. De laatste weken een beetje in een dejavu periode geleefd, compleet met een boehoehoe voel me zo ongelukkig zondag. Datum van diagnose speelt daar altijd in mee. Maar ook weer wat dovig (recent nog onderzocht en niks schrikbarend uit de metingen gekomen), irriterende schroefjes in mijn hoofd (zal het winterklimaat wel zijn), verschrikkelijke grote vieze afschrikwekkende korsten uit mijn neus, theoretisch zouden die niet eens door mijn neusgaten moeten passen (de KNO-arts zal trots op mij zijn!), dubbelzien dat erger wordt (maar ook dat recent gemeten en niets geks uit de metingen gekomen) en moe (zoals elke winter mijn hele leven lang al).

Heb mezelf wat proberen op te peppen en zoveel mogelijk proberen te relativeren. Maar daar ook weer maar mee gestopt. Lekker onder mijn steen gekropen en maar geaccepteerd dat dit bij deze periode hoort en mijn gang gegaan. Zodra ik de MRI uitslag heb, kom ik wel weer te voorschijn!

Even diep inademen…… adem vasthouden……