Erasmus MC

Vrijdag 15 april,

Deze dag begint zoals de vorige twee dagen voor jou. Tijdsbesef heb je bijna niet, want het doet er ook niet zoveel toe. Je hebt met oordoppen proberen te slapen want naast de snurkende kamergenoot is er op de afdeling een zeer luidruchtige patiënt die constant roept om hulp.

De uitslag van de MRI laat tot dinsdag op zich wachten, want de artsen willen het met elkaar bespreken. Je berust er in want liever een paar dagen later dan wellicht een onjuiste uitslag.

In de middag wordt er een foto van je nek gemaakt om te kijken hoe de nekwervels de operatie hebben doorstaan. Je moet daarvoor uit bed en dat valt je wederom erg tegen.
Doordat je constant in de zelfde houding ligt heb je spierpijn en kan je naar eigen zeggen wel een goede massage gebruiken. ‘Massaas, massaas, only fifty thoussand’  ik hoor de Balinese dames roepen, maar helaas………….

Tijdens bezoek uur komen ze je neusgazen en het slangetje uit je neus halen.
Dit moest het bloeden stoppen na de ok en voorkomen dat je liquor (hersenvocht) ging lekken. Heel begrijpelijk vind je het doodeng, maar toch verontschuldig je daarvoor.
De assistent vraagt voordat hij begint of je het voelt lopen, want dat zou betekenen dat er vocht boven zit. Stiekem vindt hij het ook best spannend. Gelukkig is het ‘klusje’ snel geklaard. Weer een klein stapje vooruit. De verpleegkundige showt het slangetje, want je bent en blijft natuurlijk nieuwsgierig naar de technische kant van je verzorging.
Arent en ik kijken er ook naar alsof er iets heel bijzonders uit je neus is gekomen.

Maar goed Con, zo wordt je langzaam maar zeker weer een dame, zelfs je vingernagels zijn voor jou doen extreem lang. Je kijkt er naar en vindt het bijna jammer dat je er niet aan kunt pulleken.

Het weekend  komt eraan. Hopelijk twee dagen zonder onderzoeken, eindelijk rust en tijd om op te knappen.

De afgelopen dagen is mij iets heel duidelijk geworden: je ouders zijn de beste die je je maar kunt wensen en Arent doet er werkelijk alles aan om het zo dragelijk mogelijk voor je te maken. Maar jij wist dat natuurlijk allang.

Hoop je morgen weer te zien en slaap lekker voor straks!

Liefs,
Petra

Lieve Con,

Alweer twee dagen geleden dat je bent geopereerd. Gisteren had je nog een soort van after party, compleet met drug (morfine) en al. Vandaag de kater, want je lichaam moet het zelf gaan doen en dat valt je best zwaar. Slapen lukt niet echt, tegenover je ligt een meneer die de hele dag en nacht snurkt. Je gezicht is nog wat dikker geworden maar heeft nog steeds een natuurlijke kleur.

Paracetamol is het enige medicijn wat je op de been moet houden, waardoor je hoofdpijn niet genoeg wordt onderdrukt. Gelukkig mag je wel je ok pakkie uit en heb je weer enigzins de regie over je eigen kleding (lees pyama) en dat vind je fijn.

Vanmorgen ben je even uit bed geweest, je kunt nauwelijks op je benen staan maar in de stoel zitten gaat wel even. Eten en drinken gaat mondjesmaat en is nog heel functioneel.

Vanmiddag ben je naar de MRI gegaan om te controleren of de chirurg zich echt aan zijn woord heeft gehouden. Morgen krijg je daar waarschijnlijk de uitslag van, wederom erg spannend!! Is de tumor volledig weg?? Die vraag moet ongetwijfeld elke seconde door je hoofd gaan.

In de tussentijd komen de kaarten binnen op kamer 706, en daar wordt je enorm blij van. Hoe meer, hoe beter! Je vraagt me iedereen te bedanken voor alle aandacht en lieve berichten. Bezoek wil je nog liever niet ontvangen, dat is echt te vermoeiend.
Je ouders en Arent heb je graag om je heen, maar daar heb je deze dagen genoeg aan.

Rond 18 uur ga ik naar huis, je ziet er moe uit dus je zult wel aan slapen toe zijn.

Ik hoop dat ik morgen je familie, vrienden en kennissen kan mailen dat de tumor op de MRI niet meer te zien is, dat zal toch fantastisch zijn?!!!!!

Liefs,
Petra