Short stay

Geplaatst op door conniedepan

Vanochtend vroeg al ingecheckt op de Short Stay, klinkt als een hostel of B&B. Bed en ontbijt inderdaad aanwezig op kamer 542 op 5 Midden van het Erasmus MC. Maar verder houdt het vakantie gevoel wel een beetje op, alhoewel.. ik ben dit wel aan het schrijven bij de Starbucks!

De opname is ivm de metopiron test die een beter beeld moet geven van mijn cortisol en ACTH productie. Hiervoor vanochtend de eerste pillen geslikt, infuus aangelegd en verschillende metingen uitgevoerd. De pillen moet ik om de 4 uur slikken, tot morgenochtend 8 uur. De invloed van deze pillen op mijn bloedwaarden zeggen uiteindelijk wat over mijn hormoonproductie. Tot nu toe valt het allemaal wel mee, het zijn wel 3 joekels van pillen en na het slikkende draait en beweegt alles een beetje. Maar dit trekt snel weg. Tussendoor kan ik gewoon gaan en staan waar ik wil. In het ziekenhuis dan.  Om de verveling voor te zijn, heb ik mezelf een tablet kado gedaan, dat werkt goed tot nu toe en anders nog de E-reader en telefoon.

Morgen in de loop van de dag weer naar huis, het is te overzien!

Rustig

Geplaatst op door conniedepan

Deze ochtend begon met een groot probleem…. wat moet ik aan vandaag?!!? Nee, je bent niet op mijn nieuwe blog beland over de problemen waar de moderne vrouw zich dagelijks voor geplaatst ziet, maar op mijn MRI-dag. Iets zonder ritsen en ander soortig metaal, warm, want altijd koud op MRI tafel en iets waar ik de rest van de dag ook nog gewoon in kan lopen. Uiteindelijk panty en jurkje aangeschoten en een beetje overdressed en overstressed aan de dag begonnen, dat werd niet beter met de bijna file op de A16 en daarom Arent nog maar een beetje afgesnauwd. Gelukkig helemaal op tijd in het Erasmus MC en in de lelijkste wachtkamer van het hele ziekenhuis op mijn MRI beurt gewacht. En ik had me de vorige keer nog wel zo voorgenomen om heel rustig te blijven… Eenmaal op de MRI tafel kom ik weer helemaal tot mezelf. De meeste mensen hebben een hekel aan het vele lawaai dat de MRI maakt, maar ik vind het wel prettig. Door die herrie heb je eigenlijk geen ruimte om aan iets te denken, ik kom in een soort trans, ik ben zelfs in staat om in slaap te vallen, maar meestal is het hier net te koud voor. Na ongeveer 45 minuten zat mijn ontspanningstherapie er weer op en sta ik in de wacht. Aanstaande vrijdag de uitslag van de neurochirurg. Zoals gewoonlijk ben ik er niet gerust op, voel me niet helemaal top en door de hormonen perikelen haal ik me vanalles in mijn hoofd. Maar ook nu heb ik me weer voorgenomen om niks in te vullen voor vrijdag en heel rustig te blijven….