Geluisterd

Jullie lezen het hier al een paar weken op mijn blog: het gaat niet top met me, mijn lijf doet het niet en ik voel me moe. En eigenlijk weet ik niet wat ik er aan kan doen. In mijn hoofd ervaar ik geen stress en slapen gaat meer dan goed. Ik heb geprobeerd om op mijn werk wat rust te vinden, maar dat lukt niet, het is alles of niets. In mijn achterhoofd hoor ik wel de stem van de neuro-oncoloog: meld je ziek, reset en vind de balans. Na lang nadenken heb ik de knoop doorgehakt, wil ik niet helemaal uitgeschakeld worden, dan kan ik eigenlijk niets anders doen dan mezelf ziekmelden, eindelijk heb ik dus geluisterd! Ik vind het echt verschrikkelijk moeilijk. Vorige week donderdag moest ik nog bloed laten prikken en daarna is mijn leven als (hopelijk tijdelijke) patiënt weer begonnen.

Het was echt een mooie zonnige herfstdag. Hup, de paden op en de lanen in. Ik had zowaar een vakantie gevoel en voelde me schuldig dat ik me ziek had gemeld. Wat is het buiten mooi, genieten! Maar al gauw werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt: met moeite kon ik mijn ene been voor het andere zetten, kortademig en mijn lijf aan de kook, het lijkt wel een motor die oververhit is. Eerste les geleerd: rustig aan….

Ondertussen ben ik een week verder. Ik heb in die week echt bijna niets gedaan. Wel mijn dagelijkse stappen gelopen, van het zonnetje genoten, boeken gelezen, maar verder niks, rust. De vraag hoe het nu met me gaat vind ik lastig. Ik geloof dat ik al wel wat meer energie heb, maar ja, ik doe ook niet zo veel. Het kortademige en oververhitte blijft. En hoewel het lekker is om even rustig aan te doen, is het ook weer wel saai. Misschien moet ik de vraag nog helemaal niet willen beantwoorden en wat meer geduld hebben. Volgende week ga ik kijken of ik misschien wat hulp in kan schakelen om de balans weer terug te vinden

Een van de leuke, mooie plekjes in Dordt, is Villa Augustus. Lekker koffie drinken of wat eten. Een tuin met allerlei plekjes waar je kan gaan zitten, een oase in de stad. Dit was dan ook een van de eerste plekken waar ik naar toe ben gegaan. Toeval bestaat niet zeggen ze ….. maar zojuist viel er een envelop van Villa Augustus op de mat, met daarin een superleuke verrassing, een cadeau bon om te besteden bij Villa Augustus. Wat leuk, wat lief en fijn dat jullie aan me gedacht hebben, heel veel dank Team 3, ik ga ervan genieten en jullie goede raad opvolgen!

Biecht

Gisteren lag ik weer op tafel voor een MRI. En ik zal het gelijk hier maar opbiechten: toen ze naar mijn gewicht vroegen om te bepalen hoeveel contrast ze moesten geven, een beetje grof naar beneden afgerond…. Dit keer dubbel spannend. Niet alleen de vraag of het chordoom stabiel gebleven is, maar ook de vraag of er geen hersenbeschadigingen te zien zijn van de “TIA’s” zodat de theorie van de epileptische aanvalletjes steviger wordt. Vrijdag hoor ik al meer, dus dat is lekker snel! Maar goed ook, want ik voel de spanning wel in mijn lijf.

Dus vandaag maar mijn boete doening! Met de trein naar Den Haag HS en van daaruit naar Scheveningen gelopen. Bij Simonis vis gehaald en heerlijk gepicknickt op het strand. Het voelde zomers, heerlijk! Wat een verwennerij zo eind maart!

Er helpt toch niets beter tegen stress dan zon, zee en lekker eten! Geen moment aan die MRI gedacht!