Selamatan

Mijn Herstel en Balans maatje is er niet meer… dat houdt me meer bezig dan in had verwacht.

Wat hebben we gelachen maar ook gehuild. We zaten allebei in hetzelfde schuitje, ieder op onze eigen manier. We hadden een soort verwantschap, chemie waardoor het klikte tussen ons. Een bijzondere band. Maar ook een band die ons altijd herinnerde aan de kanker die we hebben.

Dat is lastig, soms superfijn om zo iemand om je heen te hebben, dan kwam ik langs bij de deur met de klompjes of zelfs even beeldbellen toen ik in Suriname zat. Je was altijd zo gastvrij en was altijd bezorgd en begaan met anderen, jezelf vergat je misschien wel eens. En ook dan konden we weer lachen om elkaars grappen en situatie.

Maar het maakte ook dat ik niet altijd behoefte had je te zien, mijn kop in het zand voor de gezamenlijke sores. Even niet willen weten dat je patient bent. Maar o Fien, ik had je al die jaren niet willen missen!

Ik schrok dan ook toen bleek dat na 10 jaar je borstkanker uitgezaaid was. Je kreeg steeds meer pijn, vreselijk om je zo te zien lijden. Uiteindelijk kwam het berichtje dat je in een hospice lag en afscheid wilde nemen. Ik ben blij dat ik dat heb kunnen doen. Ik herinner me nog dat we een jaar geleden (of misschien is het zelfs wel 2 jaar) een gesprek hadden over het regelen van je uitvaart. Of ik dat al had gedaan? En dat je dat zo lastig vond, maar wel graag ermee wilde starten. Ik weet nog dat ik zei, je hoeft het niet in 1 keer helemaal te doen, je kan het ook stap voor stap doen. Ik weet niet hoe je het uiteindelijk hebt gedaan Fien, maar je hebt het voor elkaar gekregen! Ik begreep dat je heel de uitvaart zelf in elkaar hebt gezet, je had ook nog een filmpje opgenomen met een laatste afscheid. Petje af Fien, mooi gedaan!

Ondertussen bleef je in mijn hoofd spoken en ik hoorde je er om lachen. Vandaag is het weer al 40 dagen geleden dat je bent overleden. Met een Selamatan ben je herdacht. Mooi om met z’n allen lekker Indonesisch te eten, je te herinneren en je nog eens voorbij te zien komen op de foto’s.

Je kan me nu met rust laten Josephine, ik weet je te vinden als ik je nodig heb. Proost, till we meet again!